Projekt Restauracji Tarasowej opiera się na świadomym zatarciu granicy między wnętrzem lokalu a otoczeniem Pergoli. Kluczowym gestem projektowym było pełne otwarcie witryn i przywrócenie transparentności założenia, dzięki czemu zieleń, światło i kontekst Hali Stulecia stają się integralną częścią doświadczenia wnętrza.

Widok na Pergolę i fontannę stanowi główną oś kompozycyjną. Przy przeszkleniach zastosowano pionowe, miękkie kurtyny ustawione prostopadle do fasady – rozwiązanie, które jednocześnie porządkuje przestrzeń, buduje intymność między stolikami i nie zaburza percepcji monumentalnego założenia Maxa Berga. Materiał pełni tu podwójną rolę: akustyczną i funkcjonalną, umożliwiając elastyczne kształtowanie układu sali.

Istotnym elementem koncepcji jest także „przedłużenie tarasu” do wnętrza restauracji, co wzmacnia kaskadowy charakter całego kompleksu i zaciera granicę między strefą zewnętrzną i wewnętrzną. Przestrzeń działa jak płynny system, w którym gość przemieszcza się między różnymi poziomami ekspozycji i intensywności doświadczenia.

Funkcjonalnie restauracja została zaprojektowana jako system modułowy – zdolny obsługiwać zarówno kameralne spotkania, jak i duże rezerwacje, bez utraty jakości doświadczenia. Centralnym elementem organizującym przestrzeń pozostaje długi bar, który pełni rolę nie tylko operacyjną, ale również społeczną – miejsca spotkań i długich interakcji.

To projekt osadzony w wyjątkowym kontekście UNESCO, gdzie architektura nie konkuruje z miejscem, lecz staje się jego współczesnym przedłużeniem – precyzyjnym, funkcjonalnym i świadomie wpisanym w historyczną strukturę Wrocławia.