Projekt „Oliwa i Ogień” to połączenie dwóch kamienic spiętych wspólnym, wewnętrznym podwórkiem, które stało się punktem wyjścia dla całego konceptu. Kluczową decyzją było zachowanie i adaptacja dawnego dziedzińca z białą cegłą klinkierową – to tutaj zlokalizowano otwartą kuchnię, która stanowi operacyjne i wizualne serce restauracji.

Układ technologiczny oparto na wyspowej organizacji pracy, wokół której zorganizowano ruch gości i zespołu. Nad centralną wyspą zawieszono duży miedziany okap, który pełni rolę dominanty przestrzennej i porządkuje percepcję całego założenia. Zaplecza gastronomiczne zostały „schowane” w obrysie murów kamienic, co pozwoliło uwolnić środek założenia i przeznaczyć go na przestrzeń doświadczenia gościa.

Od strony ul. Oławskiej zaprojektowano witryny z drzewami oliwnymi oraz układami stołów typu common, które wspierają model konsumpcji oparty na dzieleniu i dłuższym przebywaniu w lokalu. Wejście akcentuje rozbudowany system regałowy baru, który pełni jednocześnie funkcję magazynu i ekspozycji – eliminuje potrzebę zaplecza operacyjnego w strefie obsługi i zwiększa efektywność pracy zespołu. Rozwiązanie to wzmacnia tempo serwisu i skraca dystans między produktem a gościem.

Całość tworzy model operacyjny, w którym kuchnia nie jest zapleczem, ale centrum sceny – a architektura realnie wspiera przepływy pracy, rotację gości i ekonomikę serwisu.

Projekt w sposób spójny łączy historię miejsca, intensywną gastronomię i wysoką efektywność operacyjną, przekształcając dwa niezależne budynki w jeden, zintegrowany organizm restauracyjny.